Piękną Panią była, włosy lśniące miała
Uśmiech jej każdego był marzeniem.
Tańczyła, swym ponętnym ciałem ruszała.
On w nią wpatrzony - była pragnieniem.

Odważny mężczyzna, pamiętam to dobrze.
Całował ją, gdy muzyka brzmiała.
Spojrzenia znaczące i tango gorszące.
Myślałam, czy tego chciała?

I noc się skończyła, zabrakło muzyki.
Lecz oni jak zaczarowani.
Czy na zawsze Ci ludzie ich rozłączyli?
Czy jeszcze kiedyś będą sami?

Noc w noc o tym myśląc, nie umiała śnić.
Pytając siebie, nie wiedziała nic.
On znów w zdjęcie jej wpatrzony,
Zrozumiał, iż nie chce innej żony!

Chociaż nie chcesz, to za dnia ciąży pustka.
Zimne dłonie, smutne oczy, suche usta.
Mieli być, ale ich nie było.
Wczoraj szczęśliwiec, dziś szczęścia ubyło.
Brakuje oddechu,
Brakuje uśmiechu,
Brakuje dwu oczy
i tego grzechu.
Chociaż byś chciał, czasu cofnąć nie umiesz.
A choćbyś cofnął i tak nie zrozumiesz.
Ten los tak bardzo jest niesprawiedliwy.
Ukradkiem schował, a człowiek jak myśliwy.
Zbyt późno pobudka, już nie ma czasu.
Dostałeś - i oddać musiałeś zawczasu...

Ile jeszcze wojen wygrać trzeba
by żyć, tak jak należy
Jak dużo serca w tą walkę włożyć,
aby starczyło na dalsze boje
Kiedy białą flagę wyciągnąć
bez wielkiej dumy
z czystym sumieniem
do celu dążyć, tak
by smutków nie było za wiele
I w zgodzie ze sobą i innymi
stawiać każdy krok
By za rokiem mijał rok
A pod koniec swej podróży
w bezpiecznych rękach być
Przeszłości nie wstydzić się
i Krzyknąć ' Tak chciałem żyć! '

Nie wychodź z domu
Za rogiem zło czyha
Piszczy woła okropnie
Zobacz już dłoń wyciąga

Nie wychodź z domu
Tam noga niesprawiedliwa
Tam krzywe sny mają
I droga jest fałszywa

Wychodząc z domu
Nie zapomnij o swej broni
Trzy razy się przeżegnaj
Weź oddech, otwórz oczy

Pamiętaj i zapomnij
Obudź się po kryjomu
A zobaczysz jak piękne
Są te smutne dni..

Bezradność
otaczająca ten tak smutny świat
wydaje się wręcza absurdalnie śmieszna
Zachowania ludzi błąkających się między zardzewiałymi uliczkami
są sztuczne
i prawdziwie fałszywe
Bezsensowni grający główne role
w równie bezsensownych filmach
Myślą, że rządzą Naszym światem
Lecz może to ten świat
otulony płaszczem bezradności rządzi nimi
Oni uszyli nieprzemakalne ubranie
Deszcz nie zmyje błota
którym je obrzucili
Dopóki nie uświadomią sobie zła którym karmione są ich ręce
Błota przybędzie
A wszyscy zostaną gwiazdami
własnego dramatu...

Nie trudno jest upaść,
a podnieść się ciężko.
Będąc na dnie
widzisz niebo,
które wydaje Ci się
jeszcze dalsze
i dalsze...
W opętaniu starasz się dotknąć
jednej z gwiazd.
Lecz to nie tak.
Ona nie przyniesie Ci szczęścia.
Musisz sam wstać.
Uwierzyć.
Walczyć.
Stawić czoła.
Od nowa krok po kroku
składać to - co tam mocno boli.
Zbyt mocno,
aby to zadanie wydawało się
banalnie łatwe...

Powiew wiatru ciepły tak
tuli, matuli, otula, przytula
nie dotykając mego ciała
Rzec można
Że aż boli.
Serce jest innego zdania
Rozum swoje wie
Nie pozowli na tych dwoje
Więc dusza odrzuca
Wątpliwosci wrogością nasycone
Twoje dłonie
Dobrze wie, na złą stronę schodzi
Za bardzo się boi
Stracić to może
I traci..
O pomoż jej mój Boże!

Myśli wątpliwością nazwane
choć nie chciane
to gdzieś z góry nasyłane
biegnąc gdzieś
różnymi uliczkami
gubiąc je
i spotykając znów
bez sensu
niby łzą
niby żalem
pomazane
wyciśnięte jak cytryna
która gubiąc swoją treść
o istnieniu zapomina
i potka się
tam gdzieś
upada głazem dotknięte serce
nie wie
gdzie ma iść
nie wie
gdzie ma biec
więc się wspina
ogromną drabiną
do nieba
później skacze
i leci
tak jak trzeba
chociaż ciężko jest
bo wciąż
listy pisane tą samą melodią
powtarzają
"Nie dasz rady, zginiesz"
Wacha się
lecz idzie wciąż
przed siebie
raz Anioła słucha
raz z Szatanem tańczy
lecz wraca
i walczy co sił
z samym sobą
wciąż ma ich więcej
kocha
lubi
szanuje
już jest jeden!
sam jeden!
Zwyciężony...

W twej niewoli zamknięta
Jak cebulka tulipana
W kilka warstw zawinięta.
Krzyczeć? Takiej potrzeby nie mam
Raduje mnie to
Choć radości nie dam.

Bo miłość już dała
Ciała swego nie
Z delikatności skorzystała
A z posiłku nie

Śpiewać miałam jakieś psalmy
Nie umiałam
Los mój marny
W zamian za to oddać muszę
Serce moje
Czystą duszę

Bo miłość już dała
Ciała swego nie
Z delikatności skorzystała
A z posiłku nie

A Ty wziąłeś skarb ten wielki
Pokochałeś
Wyrzuciłeś te butelki
Zaglądnąłeś do umysłu
Uwielbiłeś
I nie postradałeś zmysłu

Bo miłość swoją dała
I On swoją dał też
Delikatnie powiedziała
I on delikatnie zrozumiał też..

Czym można nazwać myśl,
Która myślą nie jest..
Tak bardzo chcesz wiedzieć,
Ale nie wiesz,
Czy to serce?
Czy umysł?
Czy uczucie?
Czy natchnienie?
Być może bajka.
Kiedy nie myślisz
Serce nie chce bić.
Gdy bije - to myślisz.
I wciąż nie wiesz.
Czy wiesz, czy nie wiesz.
Czy warto czekać,
By Cię olśniło?
Czy warto czekać by Cię olśniło?
Czy warto czekać.. by nas olśniło?